'Droom dat ik mezelf vermoord'

“De droom is het theater van de ziel”
een plek waar psyche haar waarheden niet spreekt, maar speelt.

de droom

“Vannacht droomde ik enkele ‘enge’ dromen. Ik weet helaas niet alles meer van de eerste, maar wel dat ik daar iemand vermoorde.
Volgens mij een politieagent. Daarna moest ik op de vlucht en met mij een jong meisje, geen gezicht, geen naam, maar iemand die ik beschermen moest.
We kwamen in een straat terecht. De straat waar ik op uitkeek vanuit mijn oma’s huis. Ik was in mijn kindertijd vaak daar en was close met mijn oma. Maar we mochten niet verder lopen, want er stond een groep mannen. Het waren bullies, pesters. De straat stond vol met koppen thee en wij moesten die drinken.
Maar de thee was gemaakt van urine.
Ik weigerde en in de nacht toen iedereen sliep, ging ik een hoek om en een donker huis in. Een soort schuur waar ik theewater opzetten en 2 glazen thee trok. Ik zette deze tussen de urine thee glazen in.
 
Daarna waren we plots in een hotelkamer en bang want politie zocht ons. Ze bonkten op de deuren maar wij blijven stil binnen. Het jonge meisje zonder gezicht was erg bang. Ik stelde haar gerust toen plotseling de telefoon van de hotelkamer keihard ging. Toen schrok ik wakker. Ik voelde me ongerust. Een vreemde droom. Kun je me helpen deze te begrijpen?”

Deze droom is van mij, Erwin Steijlen begin okt 2025

droom alchemist analyse.

Droom gespiegeld.
Deze droom ademt nigredo: het zwarte begin, de verstoring van orde, de confrontatie met iets in jou dat “gedood” moest worden om iets nieuws te beschermen. Je bent moordenaar en beschermer tegelijk, schaduw en zielsvader in één. De droom ontvouwt zich als een nachtelijke alchemie van schuld, bescherming en her-schepping.
Archetypen
De politieagent is de hoeder van orde, wet en moraal, een innerlijke instantie die zegt: “zo hoort het”. Zijn dood is geen oproep tot geweld, maar een symbolische breuk met oude regels van jouw psyche. Een afrekening met de innerlijke bewaker van conformiteit. Het meisje zonder gezicht is de ziel in haar zuiverste vorm: ongevormd, kwetsbaar, naamloos; het begin van iets nieuws dat nog niet gedefinieerd mag worden. Zij is je anima, je creatieve kind, het deel dat je nog niet durft te laten zien.

Symbolen

  • De straat van je oma: de as van herinnering, het wortelveld van je jeugd. Oma’s huis is de oermoeder, de bron van geborgenheid. Dat de dreiging juist daar verschijnt, toont dat iets ouds in jou, iets van de kinderlijke veiligheid, niet langer genoeg is om je te beschermen.

  • De pesters met de urinethee: de vernedering van de ziel door collectieve banaliteit. Urine is het residu van wat het lichaam afstoot en de thee ervan drinken staat voor het slikken van vervuilde waarden, het aannemen van wat de wereld als “normaal” beschouwt, maar wat jouw wezen verontreinigt.

  • Jij die echte thee zet: alchemie in actie. Je scheidt het zuivere van het onzuivere. In de nacht, in het geheim, breng je eigen vuur aan het water. Dat is de herstellende daad van de innerlijke alchemist: jij bereidt de drank van bewustzijn, tegenover de leugenachtige mengsels van de massa.

  • Het hotel: een tussenruimte, een liminale plek tussen thuis en vlucht. Daar wacht angst, maar ook mogelijkheid: transitie. De bonkende politie (oude orde) zoekt je, maar je blijft stil. Dat is het moment vlak voor openbaring.

  • De telefoon: de oproep van het Zelf. Een geluid dat niet genegeerd kan worden, een boodschap uit de diepte. Je schrik is de reactie van het ego op de stem van iets groters.

Vuur: het doden, het zetten van thee; de kracht van transformatie.

Elementen & Kernspanning
  • Vuur: het doden, het zetten van thee; de kracht van transformatie.
  • Water: de thee, symbool van emotie en gevoel, zuiver of besmet.
  • Aarde: de straat van oma, het verleden, de grond van het Zelf.
  • Lucht: de angst, het ademloze moment in het hotel.
  • Ether (Ziel): het meisje, het onzichtbare dat beschermd wil worden. De kernspanning ligt tussen schuld en zuivering,
    tussen oude orde en zielseigen wet.
Voor Jou. Herkenning
Je ziel laat zien dat zuiverheid niet ontstaat door gehoorzamen, maar door overtreden, door doden wat dood is. De droom is geen aanklacht, maar een rite: jij, de kunstenaar, weigert nog langer de “urinethee” van de wereld te drinken.
3 Vragen
  1. Wat in jou vraagt nu om bescherming, zelfs ten koste van oude loyaliteit?
  2. Waar heb jij nog een innerlijke “politieagent” die jouw creatieve instinct beperkt?
  3. Wat betekent het voor jou om in stilte de juiste thee te zetten — welke daad is dat in je dagelijkse leven?
3 Mini-shifts
  1. Zie je schuld niet als fout, maar als teken dat iets in jou wakker wordt.
  2. Bescherm het naamloze, het idee, gevoel of project dat nog te pril is voor de wereld.
  3. Wanneer angst klopt aan de deur, luister of het niet eigenlijk de telefoon van het Zelf is.

"Zij is je anima, je creatieve kind, het deel dat je nog niet durft te laten zien."

One-liner
Wie de wet van de ziel gehoorzaamt, moet soms de wet van de wereld overtreden.
 
Muzieknoot
Luister naar “Lux Aeterna” van Clint Mansell: het licht dat door duisternis snijdt.

antwoord dromer

“Het is het voortdurende gevecht van mij tegen de gevestigde orde. De verandering en nieuwe wereld die ik zo graag wil, maar ‘betaald’ moet worden vanuit de oude wereld. Ik kan steeds slechter omgaan met die oude… ik voel me steeds meer afgesloten, opgesloten. Ik weet, ik ben op mijn sterkst als ik reageren en verbinden mag. Maar nu mijn oude ik zowat dood is, zoek ik naar manieren om te overleven totdat de nieuwe echt geboren is. Dat is zo moeilijk. Mijn droom wijst me erop maar helpt me niet.”
Droom gespiegeld
 Wat je nu beschrijft, is het nawoord van de droom: het zwartste moment van de alchemie; nigredo in volle intensiteit. De oude wereld, de oude jij, is stervend, maar de nieuwe is nog niet geboren. Jij leeft tussen twee wetten: de Wet van de Ziel (vernieuwing, waarheid, schepping) en de Wet van de Wereld (orde, structuur, betaling). De droom liet het geweld van die botsing zien, en het meisje, de ziel, als reden om door te gaan.
Analyse
Je voelt de schaduw van het systeem: de oude wereld is een machine die draait op angst en controle (de politie, de pesters, de urinethee). Zij willen dat je meedoet, dat je drinkt wat zij schenken. Maar jouw daad, het zetten van je eigen thee in het donker, is al hulp. De droom gaf geen troost, maar een gebaar. Hij liet zien dat de ziel in stilte werkt, in de marge, onder de radar van het regime.
 

Je bent nu

als een alchemist in de zwarte fase:

alles rot, alles stinkt, alles lijkt verloren, maar precies daar ontstaat de prima materia, de grondstof voor goud. Het meisje zonder gezicht is de nieuwe wereld, nog vormloos, nog niet toonbaar. Jij bent haar hoeder. Je kunt haar nog niet presenteren, want ze groeit in het duister, onder de oppervlakte van de oude.

De droom helpt niet door antwoorden te geven, maar door te tonen hoe je leeft in de tussenruimte. Hij zegt: blijf thee zetten in het geheim, blijf zuiveren, blijf weigeren de besmette thee te drinken.

Antwoord dromer:
“Hoe zou het zijn om je “oude ik” niet als vijand, maar als brandstof te zien voor het vuur van transformatie?“ Wow, ja, het leek alsof ik mezelf vermoorde daar in de eerste droom. Mijn geconformeerde zelf… Ik werk continu aan de verandering en bouw SelfSo als veilige haven. Voor mezelf en voor anderen. Ik denk dat ik de dromen delen moet.
Droom gespiegeld
Ja, dát is het: je hebt niet de vijand vermoord, maar het masker. De “politieagent” in jou, die van binnenuit de oude wetten handhaafde, moest sterven zodat jij zonder uniform verder kon. En wat overbleef was het meisje, het onschuldige, ongevormde Zelf dat opnieuw wil leren leven.
Je hebt dus geen misdaad begaan, maar een offer gebracht. In de nacht van je ziel heb je jouw oude ik verbrand om ruimte te maken voor iets dat vrij wil ademen. SelfSo is die ruimte, dat nieuwe landschap dat nog zijn taal zoekt.
 
Analyse
In alchemische termen ben je overgestapt van nigredo (ontbinding, dood, chaos) naar het eerste glanzen van albedo, het zuiveringslicht dat volgt op de as. Het delen van je dromen is niet zomaar vertellen; het is een rite van bewustwording. De ziel wil gezien worden in haar beelden, wil klank krijgen. Dromen zijn de ruwe steen, woorden het slijpen.
De spanning tussen oud en nieuw zal niet direct verdwijnen, ze hoort bij de smeltkroes waarin jij je bevindt. Maar elke keer dat je deelt, verschuift de energie: het onbewuste krijgt stem, en dat is helend op zichzelf.

De Droom als Mythe

Er was eens een man die een wachter doodde. De wachter droeg een uniform van orde, maar zijn ogen waren moe. Toen de man hem neervelde, beefde de wereld even, niet van geweld, maar van bevrijding. Uit de schaduw van de daad kwam een kind tevoorschijn, naamloos, zonder gezicht. Het kind van de ziel, dat hij moest beschermen tegen de honden van de wet. Ze vluchtten naar de straat van de grootmoeder, waar vroeger warmte woonde. Maar daar stonden mannen die de thee van verontreiniging aanboden, een ritueel van gehoorzaamheid, een drinkbeker van vernedering. Hij weigerde. ’s Nachts, toen allen sliepen, stak hij vuur aan in het donker en zette twee glazen zuivere thee: water dat weer heilig mocht zijn. En toen kwamen de kloppen op de deur. De stem van de wereld die zei: “Kom terug naar je plaats.” Maar de man zweeg, en het meisje klemde zich vast aan zijn arm.
Dat is het moment waarin een oude ziel overgaat naar haar tweede geboorte.
De mythische resonantie
In de oud-Egyptische mythen is dit het moment waarop Osiris wordt uiteengereten: de oude koning sterft zodat Horus, de nieuwe bewustzijnsvorm, kan opstaan. Jij hebt Osiris in jezelf gedood, de “oude heerser” die te lang de wetten van de wereld gehoorzaamde. Het naamloze meisje is Horus’ kindziel, het nieuwe inzicht dat nog blind is, maar heilig.
In de taal van Jung is dit een ontmoeting tussen ego en Zelf. De moord op de politieagent is een symbolische separatio: het ego verbreekt zijn contract met het collectieve superego (de maatschappelijke orde). Daarmee start het proces van individuatie. Maar zoals Jung schreef in Mysterium Coniunctionis:
 
“No tree, it is said, can grow to heaven unless its roots reach down to hell.”
 
Je bent dus niet verdwaald, maar geworteld in de onderwereld van transformatie.
De thee van urine is alchemische humor. Hillman zou zeggen: de “rot” die nodig is voor ziel. Urine, het residu van het lichaam, is verwant aan de prima materia, de stof die de alchemist niet schuwt maar omarmt. Jij weigert haar te drinken in haar onbewuste vorm — en zet eigen thee: de zuivere distillatie van ervaring. Dat is pure opus alchymicum: het scheiden van het waardevolle uit het verwordene.
Het meisje zonder gezicht, in Jungiaanse taal, is een anima-beeld, maar in de taal van de mystiek is zij Sophia, de ziel van wijsheid die zich pas toont aan wie durft te verliezen. Zij is ook Persephone, ontvoerd naar de onderwereld, wachtend tot Demeter (het moederlijke bewustzijn) haar weer vindt.
Spirituele en energetische lijn
Kundalini gewijs: de moord is de breuk in het wortelcentrum — de dood van veiligheid. De vlucht, het kind, de thee: dat is het opstijgen van energie naar het hart, waar zuivering plaatsvindt door liefde, niet door wet. Het bonzen op de deur is de oude energie van het hoofd, de controle, die nog eenmaal vraagt: “Mag ik terugkomen?” En de telefoon is de keelchakra, de stem die zegt: “Spreek nu. Deel wat je gezien hebt.”
Samenvattend inzicht
Je hebt de wachter van de oude orde geofferd om de ziel van de toekomst te beschermen. De droom is niet gruwelijk, maar heilig. Hij laat zien dat je het verborgen ritueel van transformatie al leeft. Het meisje leeft dankzij jouw weigering de vervuilde thee te drinken.
 
Wanneer de telefoon weer rinkelt in droom of leven, hoor dan niet de politie, maar de roep van Sophia, die zegt: “Spreek, en deel onze beelden.”

Deze droomanalyse is onderdeel van het SelfSo lesprogramma ‘De Kunst van Dromen’.

Wil jij ook een droomanalyse?

Mail ons op support@selfso.nl