Gedichten van Erwin Steijlen

Woorden op rijm over dromen, moed, ziel en verandering.

Toen een paar jaar geleden alles stilviel, viel ik mee.
Ik liep vast, verloor mijn moed en mijn geloof in hoe het verder moest.
Uit dat vallen ontstond een zoektocht naar antwoorden:
psychologie, filosofie, kwantumtheorie.
Ik wilde begrijpen wat mij overkwam, en de wereld om me heen.
Waarom zoveel boosheid, zoveel angst?
Waarom die doorgeslagen zucht naar controle?
 
De inzichten die ik vond, gaven me terug wat ik was verloren; verbeeldingskracht en mijn dromen in de nacht.
 
Woorden kwamen, als klanken uit de diepte.
Ik schrijf geen gedichten, ze schrijven míj.
Sindsdien zijn kennis en kunst mijn manier van helen.
De gedichten hieronder het bewijs.
 
– Erwin
 
Een deel van deze gedichten, en veel meer, vind je ook in mijn bundel Waartijd verkrijgbaar in elke boekhandel of via [Bol.com], [Bruna] of uitgeverij [Boekscout]
 

Hardop lezen werkt het beste.

Langzaam

Je sterft langzaam
als je niet beweegt,
als je niet leest,
als je niet luistert naar de klanken om je heen.
Je sterft langzaam
als je jouw tijd uit angst 
aan anderen geeft.

 

Als je je eigen waarde dood,
en je kinderlijke ik verstikt.
Als je geen helpende hand aanneemt
en in je eigen regels verstrikt.
Als je niemand toestaat 
dichtbij te komen.

 

Je sterft langzaam
als je een slaaf wordt van gewoonten,
en dag na dag dezelfde paden blijft belopen.
Als je nooit je ritme durft doorbreken

en enkel doet wat je gewend bent.

Geen kleuren durft te dragen.
of een warm woord kunt geven 

aan iemand die je nog niet kent.

 

Je sterft langzaam
als je hartstocht uit de weg gaat
en de storm die zij ontketent
die je ogen glanzen laat.
Als jij jouw hart
nooit sneller laat slaan.
Dan sterf je langzaam.

 

Als je het veilige 
nooit eens op het spel zet 
voor het onzekere,
als je geen enkele droom achternagaat.
Als je jezelf niets toestaat.
Als je niet minstens één keer in je leven
alle wijze raad 
achter je laat.

 

Je sterft langaam als je vergeet
dat ook jouw blik belangrijk is.
Dat ook jij gelukkig zijn mag.
Dat ook jij mag bestaan.

Als je dat vergeet
sterf je langzaam.

Ik bouw een land
en het heet BRON.
En ik ben haar eerste bewoner.

 

Ze ligt verscholen,
klein maar krachtig zingend in de zon,
tussen oude koninkrijken in.

 

Een plek waar mensen elkaar ontmoeten
en altijd begroeten met de zin:
Ik zie jou.
Ik zie jou.

 

Enkel naakt mag je er wonen, daar in BRON.
Alleen door je ware ik te tonen.
Want hier geen kleren voor de koning.
Hier leeft iedereen aan de grens.

 

Hier geen midden waar je je verstoppen kunt.
Hier leeft iedereen van de kunst.
En iedereen is er welkom.

 

Ik bouw een land
en het heet BRON.

Ik wil gaan naar de andere kant van de regen.
Ik wil dromen
en ze samen met vrienden in het écht beleven.
Ik wil vliegen
als Icarus naar de zon
Ik wil de liefde kussen als Eros en Psyche.
Ik wil de onschuld van Parsifal
en ik wil de kracht van Zeus
 
Ik wil mijn ziel van ooit en oer terug.
Ik wil zien als kind en ik wil voelen als man.
Mijn angsten en twijfels
wil ik vieren
fluitend met Pan.
 
Ik wil gaan naar de andere kant
van de regen en door een donker bos galopperen op een vurig rood ros.
Ik wil slapen onder woeste watervallen
op ‘s werelds hoogste rots.
Ik wil lachen en ik wil drinken in Walhalla.
Met vikingen en koningen wil ik feesten
tot de bliksem ontbrand.
 
Ik wil reizen
naar een ver en onbekend land.
 
En waar de regenboog begint
wil ik huilen.
Omdat de goden zich niet langer 
onder mijn huid hoeven verschuilen.
 
Voor mij geen goud
en ook geen reden
Ik. wil. leven.
 
Leven 
aan de andere kant
van de regen.

Licht

Zet een felle spot op jezelf
Zo fel dat je het verleden niet meer ziet
en de toekomst slechts een beetje

Het licht je zal een weg tonen,
maar nog belangrijker dan dat;
Je zult als een baken zijn voor mensen om je heen

Aangetrokken tot het licht
zul je samen met anderen
de toekomst gaan veranderen

Mooiste Mensen

De mooiste mensen geloven in schoonheid
Ze zijn authentiek
en ze volharden in hun zoektocht naar betekenis

Ze hebben de moed om risico’s te nemen
Ze vertellen de waarheid en offeren zich op als dat nodig is
Ze zijn kwetsbaar ondanks al hun kracht

Ze raken vaak gewond of zelfs gebroken
want hun hart staat altijd open
Ze reiken een ander de hand

maar accepteren geen grenzen
Dat zijn de mooiste mensen

Oma’s huis
 
Weer gedroomd over oma’s huis
Daar was ik als kind vaak, soms vaker dan mijn eigen thuis
Ik dwaal er in gedachten weer naartoe
het pleintje, de snoepwinkel om de hoek,
maar vooral naar het gevoel.
 
De warmte, de veiligheid, de vrijheid
Ik zittend in de kamer aan dat tafeltje voor tv
Oma die voor me zorgt en soep in de keuken maakt.
Samen in dat kleine huis met een mensje die mij
altijd nummer één liet zijn.
 
Alles opzij voor haar kleinkind,
zonder me ooit klein te maken,
zonder me ooit de les te lezen
Ik voel haar aanwezigheid
wanneer ik droeviger ben dan gewoonlijk
zoals vandaag.
 
Wanneer ik twijfel en wanneer ik zomaar tranen laat.
 
Komt de droom daarom?
Helpt ze me door de dag?
Toont ze me iets dat ik niet vergeten mag?
Is oma er ook nu bij?
Dromen over oma’s huis
en al haar kracht stroomt nu ook door mij.

Koken

We moeten onze problemen ‘koken’
Ze zwart laten worden, bakken, uitdrogen en fermenteren
Erop broeden en in de gaten houden als een stalker van je eigen ziel,
de ellende laten verteren.

Koken, tot ze net zo zwart ziet als de kop een kraai
We moeten die glanzende vacht vasthouden en onderdopen
en dat zo lang mogelijk volhouden met onze adem in,
we moeten laten stinken een uur in de wind,
tot de pijn in de hitte verdwijnt.

Tot we er écht klaar mee zijn en ons werk
een brouwsel is geworden dat je tonen kunt
als kunst
Als wie je ooit was
maar nooit meer wilt zijn.

Dat is de taal van van de meester
De taal van het ambacht
Een taal die ook jij inzetten kunt.

Het koken van het bloed is wat de ziekte doden doet

Symptomen

Wanneer je delen van jezelf ontkent
komen ze terug als symptomen
Het ergste dat je kan overkomen
is leven tussen mensen zonder dromen

Waar je eenzaam omringd door klachten
zult lijden en moeten strijden
tegen steeds groter wordende pijnen

Want ze keren hoe dan ook terug
Ze slopen verstopt als symptomen
deze monsters uit je dromen

De oplossing is altijd dezelfde
Stoppen met ontkennen
en je eigen kracht erkennen

Dromer Zoekt BRON

het oneindige boek

Een waargebeurde filmische vertelling over één beslissend jaar
vol dromen, muziek, mythe en de taal van de nacht.

 

Elke week nieuw hoofdstuk op Spotify

De Pressie
 
De eerste paar jaar laten ze je gaan
en lachen ze 
om je spel, je nieuwsgierigheid, je creativiteit en energie.
Ze stimuleren je eigenheid en leren je op eigen benen staan.
Heel kort, heel even.
Want plots is t allemaal gedaan
en word je beteugeld als een wild paard dat in een stal moet leven.
 
En langzaamaan 
verlies je je manen
je streken, je onbevangenheid
en uiteindelijk ook je moed.
 
Je wordt steeds weer en keer op keer 
ingedrukt, neergedrukt, onderdrukt, aangedrukt en weggedrukt.
En wat niet meer naar buiten mag spelen
dat vlucht.
 
Het verstopt zich in het donker, in de kelder 
in de schaduw onderaan de trap bij het huis van oma.
Daar waar je als kind nooit durfde komen.
 
“Druk, druk, druk”
jouw antwoord, als iemand jouw volwassen versie vraagt
hoe het gaat.
De druk van buiten
de druk van verwachtingen
de druk van je rol spelen, van aanpassing, van oude angst en ongeleefd talent.
De pressie werd depressie
 
Maar je dromen vertellen een ander verhaal
kun jij die oude taal nog verstaan?
Het ingedrukte naar buiten drukken.
Jezelf uitdrukken.
 
Teken. Speel. Bouw. Verzin. Dans. Vertel en toon
Schrijf, maak en doe om het doen
Zonder reden
net als het kind van toen.
 
Keer terug naar wat je allang was.
Ga naar de bron.
Maak een kampvuur in de bossen
en roep je naam
hard en luid
Gooi 
het 
eruit.

Sneeuw

Is er een mooier geluid dan het kraken

van verse sneeuw onder je voeten?

Is er een mooier beeld dan het witte tapijt

waaronder de oude wereld verdwijnt?

Is er een mooier gevoel dan weer kind zijn?

Wat is er mooier dan glijden door de wereld

op een slee en maar zien waar je uitkomt?

Het is alsof de natuur ons toont:

Je kunt altijd opnieuw beginnen,

met een schone lei,

Een leeg, wit vel waarop je je

eerste woord schrijft.

Een woord dat richting geeft, moed en hoop.

Net nu, aan het begin van een nieuw jaar

ontvangen we die hoop, een nieuw bewustzijn.

Albedo, de sneeuw, om mee te spelen

om in te wandelen, om mee te bouwen

Ik zou zeggen: Doe er iets mee

Vingers

Mijn vingers kunnen maken wat ze willen
Ze doen alsof ze onsterfelijk zijn
wanneer ze bevredigen, schrijven en voelen

Mijn vingers kunnen je aanraken en warmte geven
steun bieden en vredig slapen, of vechten als ze een vuist maken
Ze kunnen breken

Hart en bot

Deze vingers klinken als muziek en inspireren wanneer ze spelen
Ze kunnen laten lachen en genieten
Ze houden vast wanneer ze niet willen dat je gaat

Vingers kunnen zich met liefde om die van jou vouwen
Vingers bouwen
Vingers trouwen met ringen
Ze vormen symbolen zonder geluid

Echt, mijn vingers kunnen alles wat ze maar willen

Als ze maar stopten met trillen
Als ze maar stopten met trillen

Dit gedicht was voor mij de ommekeer, een hernieuwd geloof in mezelf en de toekomst

Licht gevend 

Dat is wat jij als mens kunt zijn

Een creatief spiritueel wezen

 

Maar licht zie je enkel op een donkere achtergrond.

We moeten het donker daarom niet verdrijven of doen alsof het er niet is. 

Het nooit verstoppen achter lichtgevende dingen 

of zoete woorden van licht.

 

En ook het confronteren zal je niets leren

Nooit wegrennen is een tip,

maar ernaartoe bewegen is de weg

Met een open blik 

 

Je angsten omarmen en beseffen 

dat het donker ook deel van je is

Improviseren
 
Enkel wanneer we improviseren zijn we onszelf
Enkel wanneer we geen rol spelen
maar in het moment leven
 
Als musici die het podium pakken
en daarmee ook jouw hart en ziel
 
Enkel wanneer we improviseren, reageren, creëren
en we zonder nadenken ons beste geven
alsof ons leven
er vanaf hangt
 
Al het andere is verloren tijd
lafheid
bezigheid
Want waar leidt al die zogenaamde veiligheid
jou nou heen?
 
Enkel wanneer we improviseren zijn we echt onszelf
Trouw
 
Ik ben trouw
aan mezelf
aan het leven
aan de mensen van wie ik hou
 
Trouw aan mijn roeping
aan de kunst
aan verbinden
aan het leven beminnen
 
Trouw aan mijn woorden
aan mijn klanken
aan het werk gedaan en wat nog komen gaat
zelfs als niemand het wil zien
of wil horen
 
Ben ik trouw
aan de tijd die ik krijg
aan moed zonder spijt.
Trouw is het woord aan de poort
voor de sleutel naar dat andere oord
 
Trouw aan de afspraak lang geleden gemaakt
dat ik nooit kies uit angst
maar enkel doe wat ik voel
met al mijn kracht
 
Ik ben trouw
aan mijn dromen
in de nacht

Wringt

Wat doe je als het leven wringt?
Als het vals zingt en het naar stilstaand water stinkt?
Wat doe je als het leven plotseling staakt en braakt en op wil geven? Wat doe je als de frustratie zo groot wordt dat je geen uitweg meer ziet?

 

Wat doen andere mensen als ze vastlopen?
Wanneer niemand om hen heen nog lijkt te begrijpen
wat ze ooit wilden bereiken.

 

Je weet het antwoord al, want je doet het zonder nadenken
Wanneer je jouw pure gevoel toestaat tenminste en woorden vergeet

(Bekijk de film voor vervolg)

Avontuur

 

Eindelijk ben ik degene achter het stuur

Eindelijk durf ik te zeggen
Ik weet waar ik heen wil gaan
Ik ben klaar voor mijn eigen avontuur

 

Eindelijk bepaal ik nu zelf naar welke kant ik wil

Of ik zal springen, welk liedje ik ga zingen

Want niemand gaat mij ooit nog dwingen
Niet mezelf te zijn

 

En nee, ik laat geen traan
Over vroeger of wat ik volgens de regels van anderen heb misdaan
Ik ben klaar. met. die. waan.

 

(kijk naar de film voor vervolg)

 

Wat is de bron
van alles wat er is en ooit is geweest, van alles wat nog komt?

 

Elke religie leert het ons.
Elke held in elke serie, film of boek, elke droom in de nacht beleefd, elke verbeelding en fantasie,
elke kunstvorm, ze toont het ons.

 

Het Onbewuste is de Bron.
En Bewustzijn is het nieuwe Goud.

 

Het is er altijd al geweest, maar vergeten.

Onbegrepen
in deze wereld van het meten.

 

De Alchemisten wisten.

De Goden toonden
Oeroude verhalen, mythen en sprookjes helen.
Muziek en dans, het zijn onze menselijke rituelen.
Rechtstreeks uit het land van dromen.

 

Het Onbewuste is de Bron
En Bewustzijn is het nieuwe Goud.

 

Word verliefd op wat je doet

 

Word verliefd op wat je doet
Doe niets slechts voor geld, of enkel voor een ander

Doe het nooit omdat je denkt dat je het moet

 

Word verliefd op die eerste ademtocht wanneer je ontwaakt

en terugkeren mag naar het land van vlees en bloed

Word verliefd en volg dat krachtige gevoel
Geef alles wat je hebt, ontdek en onderzoek

 

Geef je tijd aan wat er écht toe doet

 

Word verliefd en één met de natuur

Ze kijkt door jouw ogen naar zichzelf

Ze wil voelen
Ze wil weten

 

Wat alle pijn en alle geluk

Wat het lachen en het huilen

Het lijden en het genot

 

met jou doet

Word verliefd

op wat je doet

Ontmoetingen

 

Ik zoek ze
Mensen met de moed om te doen
de moed zich te tonen
de moed te zoeken

 

Mensen die net als ik zichzelf willen ontmoeten

Ik zoek ze

Mensen die voor anderen op durven komen

Mensen die niet conformeren en manipuleren

maar contempleren en blijven leren

 

Ontmoetingen
Ik zoek ze
Mensen die verandering omarmen en open staan

Die altijd open staan en alert
op synchroniciteit
beseffen dat échte ontmoetingen nooit toeval zijn

 

Naar die ontmoetingen ben ik op zoek
Wanneer ik mezelf zien mag door de ogen van de ander

en zeggen kan: “het is goed”

Oorverdovend

 

“Ik ben niet gelukkig” 

In het donker sprak je ze uit

IJskoude wind snijdt mijn gezicht 

en bevriest mijn buik 

 

Je fluisterde ze

maar de stemmen van de doden zijn oorverdovend

 

Je had erop geoefend zo lijkt

Het waren jouw woorden geworden

Je gedachten ooit nog lichtgevende dromen

Nu kapotgebrokenafgestoten

 

Vergeten wil je 

Iets met weleer

Terug waar ik niet meer besta

 

“Ik ben niet gelukkig” 

zei je nog een keer

En ik?

Ik heb geen woorden meer

De wereld is je ziel

 

De wereld is je ziel
en je ziel is de wereld.

 

Je ziel is de ruimte die jij jezelf geeft.

Inclusief alle sterren en planeten,

alle zonnestelsels eromheen.

 

Zelfs het kleinste deeltje, leert de wetenschap ons,
wacht tot jij het ziet, voordat het kiest,
Dat ene plekje onder de hemel waar jij voor bent geboren,

waar je jouw hart aan verliest

 

De wereld is je ziel
en jouw ziel is de wereld.

 

Maar wereld wil dat je kiest.

Engel

 

Om de Engel in je pijn te zien
heb je een oog nodig voor het onzichtbare.

Een soort blindheid in het ene oog
zorgt in het andere voor mogelijkheid

 

Op dat moment verblind, zie je haar
een Engel
recht voor je staan.

 

Ze was er altijd al, maar je keek er niet naar.
Niet echt.
Ondanks alle symptomen die onverklaarbaar leken die je lieten lijden zonder de pijn te begrijpen.

 

Openbaart het onzichtbare zich plots daar en wordt zichtbaar
de Engel
in jouw blik

Verraad

 

Het is niet altijd het verraad
dat je breekt,
maar het besef dat die ander nooit gaf zoals jij geeft.
Dat misschien wel niemand geven kan waar jij naar verlangt.


En steeds als je denkt, “ik geef toch alles wat ik heb
ik toon me in alle kwetsbaarheid, en met al mijn kracht,
Zie mij nou, ik ben echt! Ik vecht uit alle macht”


Des te harder komt het binnen dat wat jullie samen hadden

voor die ander slechts een hoofdstuk was
maar voor jou het hele boek

 

En nu zit je vast
en lees je keer op keer
dezelfde woorden weer
en sla je de pagina’s om en om
en om
en om

 

In de hoop op een ander einde
en vraag je in stilte af
of je nog ooit een nieuw boek durft te schrijven

Dromen

Je mag loslaten en vergeten

Je mag verstoppen, wegrennen en begraven

Je mag twijfelen en je mag veranderen

Je mag uitzetten,

niet meer in dingen geloven of jezelf nooit meer iets beloven.

 

Maar wat je nooit mag doen

Is stoppen met dromen

Elk Woord

 

Elk woord heeft consequenties,
en elke stilte ook.
Ik moet mijn woorden afpellen
tot er niets meer overblijft dan rauwe waarheid

 

Ook het rijk van de woorden en kennis moet wijken
voor gevoel en intuïtie en een waarheid

die ik nooit beschrijven kan,

maar instinctief begrijp als waar en onuitspreekbaar

 

In een oude droom,
door duizenden voor mij in de nacht beleefd,

door alle tijden heen,
voeg ik me bij hen,
zonder woorden, zonder uitleg.


De droom dromen is de route,
Dromen met ogen wijd open

 

Oer zijn onze gedachten voordat we ze uit konden spreken

Oer zijn de beelden in onze slaap
terug naar waar we ooit waren
Terug naar wat we vergeten zijn

Een kind, voordat het spreekt, zingt het

Een kind, voordat het schrijft, schildert het

Een kind, voordat het loopt, danst het

We zijn allemaal geboren kunstenaars aan het begin van ons leven. 

Meer kunst, muziek en Audio Poems op de beide kunstpagina’s

Kunst voor jou & Kunst voor organisaties

En de youtube pagina